Naslovna Ključne reči The Doors

Ključna reč: The Doors

What artists listen to: Seth Leppard

0
seth leppard black grape
Photo: Paul Husband

Seth Leppard is a guitarist & noisemaker extraordinaire. Affectionately nicknamed as the “Rock God” and lead guitarist for Black Grape – one of Manchester’s most loved bands. Black Grape was formed by Happy Monday’s frontman Shaun Ryder and Ruthless Rap Assassin Kermit Leveridge. Black Grape went to number one in 1995. with their first album “It’s great when you’re straight, yeah” and shortly after their acclaimed follow-up album they went into a hiatus. In 2015 they reformed in celebration of it being 20 years since they topped the charts. Leppard joined at the point of the reformation of the band which was originally supposed to be a “one night only” concert which turned into several tours and a new album “Pop Voodoo” released in 2017., which reached number 14. in the UK Charts and touring continues as we speak.

BR: Besides your work, how often and in which ways are music present in your everyday life?

SL: Music is part of my daily routine in every way and every day, from when I wake up until I fall asleep. I do stick the odd podcast on here and there because I find that also massages my mind in a way, but If I’m not playing music, I’m definitely listening to it.

BR: Which albums had the most effect on you and your progress as a musician?

SL: My mum and dad were really into music. Dad was into his 50’s Rock n’ Roll stuff and Johnny Cash, my mum was a 60’s chick so it was The Beatles and everything in between with her, so I was raised listening to some real good stuff.

I used to get my kicks listening to Buddy Holly, Chuck Berry, and Jerry Lee Lewis early on. Then Oasis happened when I was about 14 and that took me all over the place from there. With that in mind, I’d say “Definitely Maybe” by Oasis inspired me to think bigger than playing guitar in my bedroom.

Then, after that, I went deep in the direction of Nirvana. Kurt Cobain had already gone, which made it all the more mythical, but on first hearing “Nevermind” in its entirety it gave me a feeling inside I’d never felt before. He really did know how to bare his soul with his songwriting and performances. His guitar playing really inspired me to remember it’s not all about technical ability, it’s a lot about energy and expression of emotion. If you can capture what you’re feeling with your instrument, then you’re onto something real good.

Then from there, I went on a full Beatles voyage, through their entire back catalogue. I guess anything by the Beatles inspired me, but specifically the “White Album” – With it offering so many tracks with such a diverse range of songs on it, it’s just really opened my eyes to what music really is. It’s art, expression of one’s soul without boundaries or parameters. All music is good music, to someone. Creative freedom allows exploration and expression and judging art with a chart is unfortunately causing musicians to filter their ideals to further their careers. The “White Album” is the antithesis of trying to “fit in” and for that reason really influenced my creative thinking.

Then, for me there was Hendrix – the best guitarist there ever was. Then, Led Zepellin, the best rock band there ever was. Then, The Pixies, The Eagles, The Doors, Black Sabbath, Bob Marley, Elvis, Abba, Neil Young, Rage Against the Machine, The Cramps, The Sex Pistols… The list goes on. You know, I love all of it. Whatever it is. Everything I’ve ever heard has been used in some way to help me grow as a musician.

BR: What’s the latest album that left an intense impression on you?

SL: I guess there’s been two really. Firstly, one by a band called Violent Femmes. It’s not new so-to-speak, but it’s new to me and that’s what counts. They’re obviously a big influence on another band I love The Pixies, but hearing them just, again, sounded real. Like real people making music about stuff that means something to them. I’m really into that.

Secondly, I’m really into “Sleaford Mods” at the moment too. Just for saying it how it is, the lyrical content is so unlike the “norm” and that really connects with me. I’ve lived the life they’re talking about, but no-one’s ever bothered to voice it like they do. Everything they are is exactly what you’re not supposed to be to “make it” in the music business. Which is what I love most. It’s like modern punk, street poetry, something real. I really dig that.

seth leppard black grape
Photo: Bazza Mills

BR: What song always motivates you to make progress in various areas of your life? Do you have that sort of song for every occasion?

SL: I guess it’s hard to say this song does this and that song does that, but I can definitely say that I use music as a form of meditation, I seem to disappear into a trance when I’m listening to music and from that comes improvements in all aspects of my life. Career-wise, relationships, general health & well-being. There’s always a soundtrack to a decision. Music helps me reflect. Reflection is the mother of progress.

BR: Did any specific music piece ever directly inspired you to create your music?

SL: All music and sound inspire me in some way. Of course, when you hear a good song, it makes you want to go and write a good song. For me, it’s usually a collection of things that inspire me to go and write. I’m at the point now where I’m so tuned into the musical side of my mind that whether it’s a piece of music, a traffic jam, an argument, an accident or a funny situation, I can turn whatever it is I’m feeling into a sound. I try to write as much as I can at the moment, and, sometimes, when the planets align, something wonderful comes out of me that feels special. Like some kind of explainable magic from somewhere else.

BR: How often do you go to the live shows, and what’s the last one you’ve attended? Do you have a favourite one?

SL: I get to a few when they catch my eye. I’ve got Prophets of Rage coming up. Just seen Foo Fighters at the Coliseum in Pula, which was great. There’s loads I want to see at the moment. The Pixies are coming up soon too.
It’s hard to pick an all-time favourite gig, but one that immediately comes to mind was The Strokes at the Manchester Apollo. It was probably about 10 years ago. I was totally into them at the time, they were an incredible force that night, so tight, so cool, so relevant to me in that moment. Some things just stay with you. That show was one of them.

BR: Who’s the one musician you’d love to collaborate with? Or maybe just hang out and grab a beer with?

SL: I’ll collaborate with most people. I see music as a conversation, and there’s nothing more interesting than talking with other people, you never know what’s gonna happen or where it might go. That’s why I love jamming, the musical conversation, collaborating, creating moments, that’s what its all about, no ones better than anyone else, just different. In life different people bring different sides out of you, it’s much the same in music.
I’ve always admired Jack White. I find his ethics on creativity sit well with mine. I’d like a beer and a chat with him.

seth leppard black grape
Photo: Paul Husband

BR: Have you ever played a show in Croatia (or in our region of Europe) and do you have that in the plan for your future shows? If not, do you have any expectations or assumptions about how it would turn out?

SL: I have played only one show in Croatia when I was in a band called AAAK (As Able As Kane). We played in Zagreb when we were touring with the Red Hot Chili Peppers. I think 2Cellos were on too. It was a beautiful hot night in a great city. The Croatian crowds know how to have a party. I’ll certainly be over at some point. I’ve got some exciting new things on the go at the moment and the plan is to take them everywhere.

BR: I know from reliable sources that you’re dating a Croatian girl (haha). Has she introduced you to our music scene? If she did, can you tell us what bands or musicians left the best impression on you?

SL: I am indeed dating one of your finest exports. Although she is a massive music fan, she’s mostly into the same music as me. I can’t speak for everyone but many of the people I’ve met from Croatia seem to be into bands from the U.S and the U.K. I’m sure there’s many great bands out there on the scene. There are great musicians everywhere.

BR: UK is well known for its great and massive music festivals. Have you ever attended concerts or music festivals here in Croatia (or in our region of Europe)? Can you compare the experience?

SL: I’ve attended two concerts in Croatia. The Red Hot Chili Peppers gig in Zagreb and the Foo Fighters in Pula. I think the main difference (apart from the weather) is that people seem to be more focused on enjoying the show in Croatia. It’s not that often big bands play in your country, and, because of that, everyone seems to be there to experience the moment. UK is more like – get drunk, jump about a bit then wake up with a hangover in an alleyway the morning after. Having experienced the two, I’d say both are pretty cool.

The Doors pripremaju posebno izdanje albuma “The Soft Parade”

The DoorsThe Doors pripremaju gomilu dosad neobjavljenog materijala koji će činiti posebno izdanje njihovog albuma “The Soft Parade” koji objavljuju povodom pedesete godišnjice originalnog izdanja.

Reizdanje bi trebalo da bude objavljeno 18. oktobra, a najavljuju ga ranom verzijom klasika “Roadhouse Blues” koji će se naći na njihovom sledećem izdanju “Morrison Hotel” iz 1970. godine. Ovu verziju peva orguljaš Ray Manzarek potpisan kao “Screamin’ Ray Daniels”.

Album “The Soft Parade” je jedan od kontroveznijih iz kataloga kultnog sastava zbog aranžmana koji uključuju gudače i duvače na nekoliko pesama poput, “Touch Me,” koja je postala jedan od najvećih hitova benda. Za sve one koji nisu bili zadovoljni takvim aranžmanima, reizdanje sadrži tih pet pesama (reč je o numerama “Tell All the People,” “Touch Me,” “Wishful Sinful,” “Runnin’ Blue” i “Who Scared You”) u verzijama na kojima svira samo bend, bez orkestra.

Ostali rariteti uključuju i druge pesme snimljene na probama, a koje peva Manzarek, “(You Need Meat) Don’t Go No Further” i “I’m Your Doctor”, a za koje je Robert DeLeo iz Stone Temple Piolots nasnimio bas deonice. Poslednji disk donosi studijske cutove uključujući i sat vremena dugačak jam “Rock Is Dead.”

Gitarista benda The Doors svirao sa bendom Alice In Chains

Alice in Chains Budapest Park Budimpešta

Gitarista benda The Doors, Robby Krieger, izveo je pesmu “Rooster“, sa bendom Alice In Chains.

Šta je nama šezdeset osma? (II)

Jim Morrison na koncertu Doorsa u Njujorku u martu 1968.

Godinu 1968. obeležili su, pored plamena otpora na svim meridijanima, i značajni događaji na polju likovne umetnosti, književnosti, filma.

“Veran svom duhu” – priča o Jimu i njegovom ocu

Rok ikona James Douglas Morrison, poznatiji kao Jim Morrison, bio je frontmen i pevač grupe The Doors. Ostavio je neizbrisiv trag na rok kulturu sedamdesetih godina. Njegova muzička zaostavština nastavlja da neometano raste i dan danas. Smatran je za jednog od najharizmatičnijih pevača u istoriji muzike, divljeg duha, prepotentan, buntovan i ćudljiv. Autor je nekoliko knjiga pesama, kratkih dokumentarnih filmova i muzičkih spotova.

Jim je rođen u Melburnu (Florida) 8. decembra 1943. godine, a umro je 3. jula 1971. godine u Parizu. Njegov odlazak u večni život u 27. godini zaprepastio je njegove obožavatelje širom sveta. Okolnosti njegove smrti i tajna sahrana su bile predmet beskrajnih glasina i igrali su značajnu ulogu u mistici koja nastavlja da se vezuje za njegovo ime.

Pronađen je mrtav u kadi, u sobi hotela. Zvanično, izdalo ga je srce u toku noći, a autopsija nije urađena. Pronašla ga je njegova dugogodišnja devojka, Pamela Courson, koje je kasnije tvrdila da je smrt posledica predoziranja heroinom koji je ušmrkao misleći da uzima kokain. Sa druge strane, stoji priča pevačice Marianne Faithfull, da je ubijen od strane njenog bivšeg momka, a jednog od najačih celebrity dilera droge iz Franscuske, pod imenom Jeane de Breteuil, koji je i bio Pamelin diler. On je i sam umro od predoziranja iste godine u Maroku, a Pamela 1974. godine. Sаm Bernett, vlasnik noćnog kluba Rock ‘n’ Roll Circus u knjizi “The End: Jim Morrison” progovorio je kobnoj noći, tvrdeći da se Jim predozirao u toaletu u klubu, a da su ga kasnije dva dilera odnela. Više o ovome možete pročitati ovde.

Naravno, postoji i više teorija o “lažiranju smrti”, pre svega zbog toga što je Jim to i želeo da uradi na vrhuncu svoje karijere i potom da pobegne u Afriku. U tom slučaju, plan je bio da se javi kolegama iz benda, što nije nikada učinio. Drugi razlog zbog kojeg fanovi veruju da on nije umro u Parizu je taj što su njegovo telo videle samo dve osobe, iako je ostalo u hotelskoj sobi tri dana pošto je pronađeno.

Jim je sahranjen na groblju velikana “Père Lachaise”, a njegov grob je jedno od najposećenijih mesta u Parizu. Natpis na njemu Κατά τον δαίμονα εαυτού, koji je postavio njegov otac početkom devedesetih godina, znači “veran svom duhu”.

Njegovi roditelji su bili admiral George Stephen Morrison i Clara Clarke Morrison, koji su se upoznali na Havajima, 1942. godine. Godinu dana kasnije, Clara se trudna, noseći Jima, preselila u Klirvoter (Florida) da živi sa tastom i taštom, dok je George bio obučavan za pilota u obližnjoj bazi mornarice Sjedinjenih Država. Kada je njegova pilotska obuka bila završena, u proleće 1944. godine, krenuo je da služi na Pacifičkom frontu za vreme Drugog svetskog rata. Vremenom, Jim je dobio sestru Anne i brata Andyja.

Kao što bi se i očekivalo u vojničkom domu, Jimovi otac i deda su bili strogo disciplinovani. Ipak, po njegovim svedočenjima, njegova majka je bila ta koja je bila admiralov zapovednik. Mladi Morrison je maturirao u gimnaziji u Aleksandriji (Virdžinija), u junu 1961.godine. Prateći oca, cela porodica se preselila u južnu Kaliforniju avgusta iste godine. Jim je poslat potom opet u Klirvoter, da živi sa babom i dedom i pohađa koledž Sankt Petersburg. Premeštaj je imao ekonomskog smisla pošto je njegov otac nastavio da živi na adresi svojih roditelja, što je bilo uobičajeno rešenje za one koji su radili u vojsci.

Bio je inteligentan i sposoban đak (navodno je ima koeficijent inteligencije od 149), posvećen časovima književnosti, poezije, religije, filozofije i psihologije. Ova interesovanja su se jasno odrazila kasnije u njegovom razvoju kao pesnika i od velike su važnosti za razumevanje njegove vizije muzičkih nastupa ukopčanih sa elementima pozorišta. Često je bio nemiran na časovima i bio problem što se tiče discipline. On je sebe video samo kao pesnika. Počeo je da piše još dok je bio u školi, noseći sveske sa sobom gde god da je išao, beležeći svoje misli i zapažanja. Nastavio je sa tom navikom do kraja života.

Život sa strogim babom i dedom je bio težak za nekoga ko je voleo alkohol. Jim se zato prebacio na Državni univerzitet Floride, koji je pružao dobru nastavu, ali je bio predalek, te se preselio bliže kampusu. Januara 1964. godine , uprkos roditeljskim prigovorima, konačno se uputio u Los Anđeles, gde je nastavio svoje studiranje kinematografije na UCLA. Nakon diplomiranja 1965. godine, krenuo je dalje boemskim životom. Uspeo je zapanjiti kolegu sa fakulteta, klavijaturistu Raya Manzareka čitanjem svojih stihova za Moonlight Drive”. Njih dvojica su iste godine osnovali grupu The Doors. Pridružio im se bubnjar John Densmore, a gitarista Robby Krieger je primljen na Densmorovu preporuku i odmah je dodat u postavu. Zbog režima sa malo hrane i mnogo LSD-ija, nekada punačak Jim, oblikovao se u boga roka. “Break On Throughje bio prvi objavljen singl grupe.

Publika ga je od samog početka karijere obožavala, a popularne novine su ga velilčale, nazivajući ga prvim velikim muškim simbolom od smrti Jamesa Deana. Sa porodicom je otišavši od kuće  prekinuo svaki kontakt, a jedan od razloga svakako je bilo očevo veliko i stalno protivljenje muzičkoj karijeri. U vreme kada se njegova muzika penjala na top-listama u 1967. godini, on nije bio u kontaktu sa svojom porodicom već više od godinu dana i lažno je tvrdio da su njegovi roditelji i rođaci mrtvi. Ova dezinformacija je bila objavljena kao deo materijala distribuiranim sa prvim istoimenim albumom The Doorsa.

Poznanik Jimovog oca bio je prvi koji ga je ugledao na naslovnoj fotografiji ploče i pokazao je porodici Morrison. Otac je na to ostao i više nego ravnodušan i smatrao da ta javna sramota mora odmah da se zaustavi. Pisao je pismo svom sinu, pozivajući ga da odustane od bilo kakve ideje o pevanju i muzičkoj grupi, jer je smatrao da on za to što radi nema nikakvog talenta. Jim ga po svemu sudeći nije poslušao. Nastavio je svojim putem sigurno i verno svom duhu.

Ipak, kasnije, njegov otac je žalio zbog svojih izgovorenih reči, i u pismu od 2. oktobra 1970. godine kancelariji Okružne komisije u Floridi on priznaje da je prekid porodičnih veza rezultat rasprave o proceni muzičkih talenata njegovog sina. Izjavio je takođe da ga on ne krivi što nije bio spreman da inicira kontakt sa porodicom i da je ipak ponosan na njega. Porodica Morrison je prekinula tišinu dajući intervjue za knjigu The Doors by the Doors, čiji je autor Ben Fong-Torres.

Jim Morrison na koncertu Doorsa u Njujorku u martu 1968. wallapper photo image the doors

 

“Znao je da ne mislim da je rok muzika bila ono najbolje za njega. Možda je pokušao da nas zaštiti.”, izjavio je tada Jimov otac, dodajući “da je velika čast za porodicu da je njegov sin sahranjen u blizini kulturnih giganata, kao što su Oscar Wilde, Edith Piaf i Frederic Chopin”.

Andy, Jimov brat, pričao je kako je majka dok je bila živa išla na koncert The Doorsa u Vašingtonu da  bi videla Jima, ali da ju je on odbio i da se vratila kući u suzama. Porodica je sa godinama počela razmišljati da je Jim sam osmislio takozvano neprijateljstvo sa njima kako bi ih zaštitio od medijske pažnje koja bi ih sigurno zadesila. Sestra Anne izjavila je da je njen brat voleo misteriju i da nije želeo da bude odnekud. Za kraj poslušajte poslednju pesmu koju je Jim snimio samo nekoliko nedelja pred smrt. U pitanju je  “Riders on the storm”. Ona se smatra njegovom autobiografijom.

Sjedinjene Muzičke Države: Kalifornija (II deo)

Sećate se one liste sa početka meseca? E pa teramo dalje i ulazimo u finale.

The Doors Alive u Domu Omladine: Delirijumsko putovanje stazom minulih vremena

foto: Goran Novosel

Beogradski Dom omladine sinoć je postao svojevrsna oaza rokenrola u kojoj su vreme i prostor u potpunosti bili promenjeni, a ta promenjenost ovde nije konotirana samo na lep način, već, u nedostatku adekvatnijeg izraza za dočaravanje magije koja se tamo odvijala – nestvarno. Iako to možda preti da zvuči kao pompezna najava, slobodno se da pretpostaviti da bi retko ko od brojne publike tvrdio suprotno.

The Doors Alive u zagrebačkoj Tvornici kulture


Povodom 50. obljetnice objavljivanja prvog albuma “The Doors”, u zagrebačkoj Tvornici kulture nastupa The Doors tribute grupa The Doors Alive iz Velike Britanije, u petak, 10. veljače.

The Doors Alive – The Doors Tribute u Beogradu sredinom februara

Povodom pet decenija od nastanka legendarnih The Doorsa, u Domu Omladine Beograda će 11. februara predstojeće godine biti održan pravi spektakl. Radi se o nastupu Britanaca The Doors Alive, koji važe za svetski najbolji tribute bend ovog čuvenog kalifornijskog sastava.

When You’re Strange: 10 pesama o psihičkim problemima

balkanrock psiha poremećaji kolumna autorski članci wish you were here strange

Savremeno društvo insistira na skrivanju slabosti i nošenju maske bezbrižnosti i zadovoljstva, dok pojedinca opsedaju skrivena pitanja. Rok muzika je oduvek upirala prstom na stvari o kojima se ne priča. Stavljajući ih u prvi plan, širila je granice prihvatljivog. Dovoljno popularna da dosegne do masa, a ipak dovoljno ozbiljna da se pozabavi bitnim socijalnim pitanjima, uticala je na generacije ljudi šireći im vidike.

Psihički problemi su vrlo izbegavana tema. Iako su u modernom društvu učestali, i dalje se guraju pod tepih i osuđuju, te se osobe koje već prolaze kroz težak period osećaju još gore. Ipak, to nije nešto čega se treba stideti, ljudski je imati uspona i padova, a ponekad je teško izboriti se sam. Umetnost je pravo sklonište i ventil za ljude sa problemima koji su tabu tema – stvaraocu jer sublimira svoju bol i jer napokon ne mora sve držati u sebi, a uživaocu jer dobija utehu i saosećanje, konačno otkrivši da nije sam i da mnogi prolaze kroz isto. Takođe, zahvaljujući umetnosti ulazimo u tuđe cipele, te bolje razumemo druge i krst na njihovim leđima. Čoveku je potrebno da se prošire poimanja normalnog, da se empatija pojača, a predrasude smanje. Ljudsko biće nije savršeno, niti ka tome treba da teži, i zato odbacimo maske i prihvatimo tamnu stranu Meseca i nas samih i onih koji nas okružuju ne bismo li postali iskreni prema sebi i ostvarili se u sopstvenoj nesavršenosti. Lista pesama koja sledi nam možda može pomoći u tome.

the smiths balkanrock ask morrisey

10. “Ask” (The Smiths)

Socijalna anksioznost je često zastupljen motiv u lirici poznatih Mančesteraca predvođenih melanholičnim Morisijem. Iskrenost kojom odišu njihove pesme učinila ih je anti-pop herojima. Numerom “Ask” oni ohrabruju stidljive da se oslobode okova anksioznosti jer tek tada mogu doživeti lepe stvari. Ipak, najinteresantnije u ovoj pesmi je naglašavanje da ih sem ljubavi, jedino bomba može povezati. Na slušaocu je da odabere da li to vidi kao metaforu za orgazam te pesma predstavlja most između ljubavi i požude, ili pak bombe upozoravaju na rat do kakvog dolazi zbog frustriranosti kada nas stidljivost natera da svoje nagone i želje ostavimo po strani.

nirvana kurt cobain lithium balkanrock

9. “Lithium” (Nirvana)

Grandž je muzički pravac koji kombinuje spor ritam sa silovitim udarcima bubnjeva i nežnu gitaru sa distorzijom, te je kao stvoren da opeva stanja kroz koja bipolarni poremećaj vodi. Najrasprostranjeniji lek koji se koristi u terapiji manično-depresivne psihoze je litijum te otuda naziv ovog rolerkostera euforije i sunovrata u kome ništa iz spoljnog sveta nije važno. Kurt Kobejn je jedna od najtragičnijih ličnosti rock’n’rolla, ali ne zbog rasprostranjenog, mada besmislenog, mita da su kreativnost i patnja povezani, već jer je bio bolestan i nije se lečio na pravi način. Upoznavanje sa njegovom sudbinom može svima poslužiti kao upozorenje i pokazitelj da je i najvećim umovima nekad potrebna pomoć.

8. “A Better Son/Daughter” (Rilo Kiley)

Malo drugačiji pogled na bipolarni poremećaj nam pruža ova pesma. Uz divnu muzičku pratnju temeljno prikazuje i maniju i depresiju, pa čak i razmišljanja koja obolele vode kroz svaku fazu. Tekst odlično prikazuje probleme prihvatanja situacije koja ne dozvoljava radovanje zbog sitnica kao što bi trebalo, svesnosti da će se pozitivna faza  završiti i opet pasti mrak, te i trud da se funkcioniše u zajednici uz ogroman napor. Sve su to razlozi iz kojih je ovo pesma utehe i podrške, i iznad svega pesma borbe.

7. “Astronomy Domine” (Pink Floyd)

Baretov Pink Floyd se znatno razlikuje od toga što je ovaj legendarni bend postao promenom postave. Ipak, najveći genije među ludacima je bez dileme zaslužio svoje mesto na ovoj listi. Iako umnogome nejasnog teksta za koji mnogi kažu da je razumljiv samo Sidu, “Astronomy Domine” je dokaz da je muzika univerzalan medij kojim se možemo povezati sa nekim čiji razum je u sasvim drugačijem stanju od našeg, te na nesvesnom nivou doživeti ista besprostorna putovanja.

rolling stones balkanrock

6. “Mother’s Little Helper” (The Rolling Stones)

Psihoaktivne supstance su obično rezervisane za marginalne ličnosti, ali “Mother’s Little Helper” skreće pažnju na zloupotrebu lekova od strane sasvim običnih osoba – majki iz predgrađa. Užurbana svakodnevnica nameće potrebu za malim pomoćnim sredstvima ne bi li bilo moguće preživeti dan. Svejedno da li je subjekat rok zvezda ili domaćica, princip je isti, samo se droga kojom nas kljukaju razlikuje.

5. “People Are Strange” (The Doors)

Jednostavnog, ali direktnog teksta “People Are Strange” savršeno opisuje odbačenost kakvu može osetiti svako ko je psihički loše. Naglasivši otuđenost, fokusira se na krivljenje sebe zbog neuklapanja, kakvo ponekad doživljavaju anksiozni i depresivni ljudi, i podseća da se treba raditi na prihvatanju problema kao prolazne stvari koja nas ne definiše. Takođe, kao i ostatak sjajnog albuma “Strange Days”, ova pesma ima moć da nas odvede u svet melodične psihodelije kada nam je beg od ružne stvarnosti potreban.

šarlo akrobata balkanrock

4. “Rano izjutra” (Šarlo Akrobata)

Iako snimivši samo jedan samostalan album, bend je ostavio neizbrisiv trag na domaćoj muzičkoj sceni. Zahvaljujući hrabrosti i volji za eksperimentisanjem “Bistriji ili tuplji čovek biva kad” obiluje pesmama koje na zavidan način spajaju različite stilove. Baš takva sumanuta energija je zaslužna za virtuozni opis pada u zečju rupu paranoje kakav nam “Rano izjutra” pruža.

pink floyd syd barrett balkanrock

3. “Shine on You Crazy Diamond” (Pink Floyd)

Mnogo numera Pink Floyda se po temi i kvalitetu moglo uklopiti u ovu listu. Ipak, pesma posvećena prokletom Sidu Baretu, čoveku sa crnim rupama u zenicama, se izdvaja kao umetnički pokušaj razumevanja ludila kojim je zahvaćena bliska osoba. Tamo gde prestaje racionalno i gde su reči nemoćne, ostaje nam samo čulna spoznaja i zbližavanje kroz emotivni deo našeg bića koji nam omogućuje muzika. I ostaje ovo remek delo od pesme.

2. “All the Madmen” (David Bowie)

Posvećena Bouvijevom polubratu Teriju koji je nakon bega iz duševne bolnice izvršio samoubistvo, pesma govori da je svet toliko izopačen da normalni ljudi postoje samo u ludnicama. Distopijsku sliku upotpunjuje pominjanje lobotomije – zastarele metode otklanjanja prednjeg dela mozga, koji je zadužen za ponašanje i ličnost. Nemoguće je ne zapitati se, da li je sistemsko ispiranje mozga kakvim nas mediji bombarduju baš poput bezbolne lobotomije?

joy division ian curtis

1. “Day of the Lords” (Joy Division)

Čitav opus Ijana Kertisa je poput sve tišeg poziva u pomoć. Ipak, ova pesma je više od toga, govori o nedostatku lepote u čitavom svetu, o agoniji postojanja u takvom neskladu, o plaču tek rođene bebe koji ne prestaje kroz život isprogramiran tako da, umesto da živimo, ispunjavamo to što su za nas smislili oni koji samo žele da nas iskoriste. Postavivši pitanje gde će se sve to završiti numera nas ostavlja beznadežne. Više puta ponovljen stih “Nema mesta za slabe” je srž izopačenog i apsurdnog sveta sa kakvim se sukobimo. Ne možemo uticati na prošlost, ali možemo spasiti buduće živote tako što smanjimo očekivanja i zahteve, te dozvolimo i sebi i drugima slobodu da budu ponekad slabi. Tek tada možemo postati zaista svesni sebe, što je neophodan preduslov za samoostvarenje i sreću.

Save

Save

10 filmskih momenata koje je muzika učinila nezaboravnim

fight-club
Scena iz filma “Fight Club”

Dešavalo se da, dok sam još gledala TV, okrećući kanale naletim na scenu koja me pratećom pesmom hipnotiše i navede da ostavim daljinac prikovana za ekran. Nekad jako poznate pesme zauvek povežem sa filmom u kom su se mnogo godina nakon objavljivanja pojavile, ili me čak prosečne numere dirnu i zavolim ih zbog načina na koji ih je neki režiser uklopio u svoje delo. Nakon gledanja takvih filmova skinem saundtrek i slušam ga kao vrhunski usklađen album na kome se suptilno temelji atmosfera priče.

Lista specijalnih izdanja za Dan prodavnica ploča

record-store-2016Svetski Dan prodavnica ploča, iliti Record Store Day širom sveta biće obeležen 16. aprila, a ovogodišnji ambasadori su bend Metallica.

Najčitanije

Izdvajamo!