Šta muzičari slušaju: Luka Benčić (My Buddy Moose)

Luka Benčić
My Buddy Moose je alt country sastav iz Rijeke oformljen 2004. godine. U dosadašnjoj karijeri objavili su tri dugosvirajuća albuma koja su naišla na više nego pozitivne kritike kako publike tako i stručne kritike. Važe za vrhunsku koncertnu atrakciju o čemu mogu svedočiti svi koji su bar jednom prisustvovali njihovom nastupu. Uskoro bi trebalo da objave novi singl i prateći videospot, a očekuje ih i koncert u Zagrebu. Za čitaoce portala Balkanrock, frontmen grupe Luka Benčić otkriva koji su to albumi izvršili ogroman uticaj na njega kao muzičara, kao i šta ga trenutno oduševljava.

“Nakon 25 i više godina aktivnog slušanja muzike teško mi je odlučiti koji su ti krucijalni albumi koji su uticali na mene. U neku ruku sve što slušam me inspiše, tako da je ova lista kombinacija all time favorita i nečega što mi se u poslednje vreme vrti na zvučnicima.”

Elza Soares – “A Mulher do Fim do Mundo“ (2015)

Elza Soares je brazilska muzička diva, ikona sambe, ima 79 godina, aktivna je na sceni od kraja 50-ih, a iza nje je zajeban život – potekla je iz favela Rio de Žaneira, otac ju je oterao u brak s 12 godina, s 21 je već bila udovica s troje dece, počela je pevati da pobegne iz siromaštva, bila je u braku s poznatim brazilskim fudbalerom Garinčom koji ju je tukao, doživela je brojne porodične tragedije…

„A Mulher do Fim do Mundo“, ili u prevodu „Žena na kraju svijeta“ je njen 34. album na kojem se udružila s avangardnim muzičarima “samba sujo“ (prljava samba) scene Sao Paula koji su za nju napisali i producirali novi materijal, a rezultat je impresivan. Ovaj album iščašene, eksperimentalne sambe koja podseća na ono što od 70-ih radi Tom Ze, odnosno zvuči kao da su se sambe uhvatili Tom Waits ili Captain Beefheart definitivno mi je ovogodišnji favorit.

Charlie Rich – “The Original Charlie Rich“ (1981)

Nakon što mi ju je prijatelj snimio na audio kasetu, ovu sam ploču 90-ih kupio u zagrebačkom Free Birdu. Ploče smo tada naručivali poštom, to je u uslovima tadašnje neimaštine bio teški luksuz i bili bi presretni kada bi naleteli na nešto dobro, a jeftino. Reč je o jednoj od brojnih kompilacija sa delima pokojnog “Silver Foxa“, po meni jednog od najvećih američkih pevača svih vremena koji spada u rang Elvisa Presleya, Johnnya Casha ili Roya Orbisona. “The Original…“ je bila serija kompilacija pesama objavljenih na etiketi Sun Records, kod nas ju je objavljivao Jugoton i osim Richa, pod istom egidom objavljene su zbirke drugih Sunovih izvođača poput Carla Perkinsa, Johnnya Casha… Pokriva, naravno, period kasnih pedesetih, do ’62., kada je Charlie Rich prešao na veću etiketu. Ovo je divan album koji sadrži neke od najboljih Richovih pesama u rockabilly i western swing stilu, “Midnite Blues“, “Sittin’ And Thinkin’“, “Easy Money“, “Lonely Weekends“…

Izvršilo je to veliki uticaj na mene, “Easy Money“ smo u periodu pre My Buddy Moosea svirali sa grupom The Stoned Cows, kasnije je MBM obradio “Midnite Blues“ i redovno je izvodimo na koncertima. Kompilacija, doduše, ne pokriva kasnija Richova remek dela kao što su “San Francisco is a Lonely Town“, “Feel Like Going Home“, “Love Waits For Me“ ili “Rollin’ With The Flow“, a reč je takođe o pesmama koje bih uvrstio na listu svojih apsolutnih favorita svih vremena, tako da svakome preporučujem bilo koju od Richovih best of kompilacija.

The Byrds – “Sweetheart of the Rodeo“ (1968)

Ovo je jedini album Byrdsa sa Gram Parsonsom, ploča sa kojom su sa teritorija folk rocka zagazili u country i udarili temelje onoga što se danas naziva americana ili pak cosmic american music. Na njoj se nalaze Parsonsova remek dela “Hickory Wind“ i “One Hundred Years from Now“. Meni je lično ovaj album bio uvod u svet americane koji me osvojio. Byrdse sam slušao i pre toga i doživljavao sam ih kao rock’n’roll bend, a “Sweetheart of the Rodeo“ mi je pokazao da country može bili jako cool. S druge strane lepeze, to su mi, preko punka, pokazali danas zaboravljeni bend Blood on the Saddle iz 80-ih i 90-ih, s albumima “Fresh Blood“, “New Blood“, More Blood“… Sećam se kako smo vozom, usred zime i snega do kolena, putovali na njihov koncert u Ljubljanu na kojem je bilo 20-ak ljudi. Bila su to vremena velikih i važnih ličnih muzičkih otkrića i velikog entuzijazma kakvih, na žalost, danas imam sve manje.

Son Volt – “Trace“ (1995)

“Trace“ je prvi i meni najdraži album Son Volta, benda koji je nastao nakon što su se raspali Uncle Tupelo. Jeff Tweedy je tada osnovao Wilco, Jay Farrar Son Volt. Farrar je sjajan songwriter i odličan pevač, njegov glas je već sa 20 i kojom godinom zvučao kao glas 50-godišnjeg country croonera s cirozom jetre. “Trace“ sam izabrao zbog predivnih “Windfall“ i “Tear Stained Eye“, pesama koje su me osvojile na prvu i dan danas spadaju u red mojih all time favorita. Na albumu se nalazi i predivna verzija “Mystifies Me“, pesme koju je napisao i na samostalnom albumu objavio Ron Wood. Ta pesma dokazuje koliko je Wood genijalan i pomalo zapostavljen autor.

Jorge Ben – “Forca Bruta“ (1970)

Jorge Ben Jor je jedan od velikana brazilske sambe, jedan od rodonačelnika tropicalije, autor bezvremenskog klasika “Mas Que Nada“ koji vam verovatno ide na uši zbog silnih modernih obrada i remikseva za plesne podijume. “Forca Bruta“ mi je najdraži Benov album. Pesme su prozračne, cool, sexy, s finom dominacijom akustičnih instrumenata i nenametljivim funk grooveom. Album je čista tropicalia u samoj svojoj definiciji, blendanje bossa nove i sambe, jazza, afričkih uticaja, psihodelije i američkog soula i funka. Album otvara genijalna “Oba lá Vem Ela“, jedna od stvari koje mi stalno mogu biti na repeatu, a tu su i ostali favoriti – “Pulo, Pulo“, “Charles Junior“…

Scott Walker – “Scott 3“ (1969)

Scott Walker je za mene jedna od najdojmljivijih figura u popularnoj muzici, čovek koji beskompromisno ganja svoju viziju muzike i koji se zbog toga odrekao i slave i novca i ratovao sa izdavačima sve dok nije došao u priliku raditi albume isključivo po vlastitim uslovima. Njegov uticaj na pop muziku je nemerljiv, a najbolji primjer je David Bowie koji Scottu može zahvaliti što je pronašao svoj glas. Na svakom Bowiejevom albumu mogli su se čuti odjeci onoga što je Walker radio ponekad i 10-15 godina pre njega, s time da to, naravno, ne umanjuje Bowiejevu neospornu veličinu. Od 90-ih na ovamo Walker radi avangardnu, hermetičnu i teško slušljivu muziku, a meni su lično najdraža prva četiri samostalna albuma nakon raspada Walker Brothersa, poznata jednostavno kao Scott 1, 2, 3 i 4. Među njima biram treći za ličnog favorita, iako se teško odlučiti jer sve je sjajno. Trojka u najvećem postotku sadrži autorski materijal, uz par obrada neizbežnog Jacquesa Brela koji mu je bio velika inspiracija. Iako je Amerikanac, Walker zvuči nepogrešivo evropski (zbog fascinacije evropskom kulturom se, uostalom, 60-ih i preselio u Veliku Britaniju), u njegovoj se muzici i tekstovima čuju odjeci Bergmanovih filmova, francuske šansonijerske tradicije, estetike nadrealizma, viktorijanske gotike… Walkerove orkestracije na trojci su maestralne, njegovi dugi tonovi gudača s disonancom u harmoniji su čista genijalnost. Čim krene s “It’s Raining Today“ Walker vas uvlači u svoju magiju od koje se čitavo vreme ježi svaka dlaka na koži.

Dead Moon – “In the Graveyard“ (1988)

Dead Moon su mi još u srednjoj školi otkrili stariji prijatelji muzičari i mogu slobodno reći da je to jedan od bendova koji je promenio moj pogled na muziku. Oni su mi bili vrata u svet garage rocka, žanra koji je na mene imao presudan uticaj i naučio me u vrlo ranoj fazi života da za prave dragulje treba kopati duboko ispod površine. Životna priča supružnika Freda Colea i Toody Cole predivna je i vrlo inspirativna, njihova beskompromisna D.I.Y. etika je nit vodilja koja je generacijama muzičara dokazala da muzika može biti sjajna i kada je potpuno ogoljena, nevirtuozno odsvirana i usnimljena bez ikakve produkcije, jer srce je najvažniji element bez kojeg nikakvi “specijalni efekti“ nemaju smisla. “In the Graveyard“ je prvi album Dead Moona, na njemu su “Graveyard“, genijalna “Dead in the Saddle“, “Where Did I Go Wrong“, “I Hate the Blues“… Dead Moon su, baš kao i Cramps, jedan od bendova kojima se stalno vraćam i koji me uvek iznova oduševljavaju, otkrivajući mi slojeve koji su mi u nekim ranijim slušanjima promakli.

Jedan komentar o “Šta muzičari slušaju: Luka Benčić (My Buddy Moose)

  • Marijan Štrokač

    Lijepo je što je Luka primjetio Scota Engela (alias Walkera) i pohvalno progovorio o tom zaboravljenom pjevaču zamjetnog lijepog baritona (što je prava rijetkost u pop glazbi) Taj ”američki britanac” njemačkih korijena kasnije nažalost je ”zaglavio” izgubivši se u labirintu vlastitih ”eksperimenata” što ga je na kraju dovelo u vode ”neslušljivosti”.

    Reply

Ostavite komentar: