Periphery

Clear (EP)

Izdavač: Sumerian, 28.1.2014.

Producent: Top Secret Audio, Taylor Larson

Žanr: Progressive metal, alternative metal

Trajanje: 29:12

4.2/5

Ocena

Druga polovina 2000ih je donela pojavu novog pokreta bendova koji stvaraju modernu metal muziku koja spaja Fear Factory postulat baziran na upotrebi agresivnog (growl, scream) i melodičnog vokala, kao i futuristički pristup muzici (tematika u tekstovima, upotreba semplova i elektronike, digitalnog pristupa snimanju, ostvarenje machine-like zvuka u rifovima i deonicama bubnjeva) zajedno sa poliritmićnim/polimetričnim organizovanim haosom Meshuggah.

Takav pokret je nazvan djent, i među brojnim bendovima koji sada već uveliko koriste takav zvuk u manjoj ili većoj meri izdvaja se Periphery, koji je prvo izdanje objavio ne početku nove decenije. Nakon dva LPa i “Icarus” EP dolazi nam novi, eksperimentalni EP pod imenom “Clear” na kom se ovog puta javlja specifičan koncept, gde je na svakoj od pesama (osim na introu) jedan od članova glavni kompozitor iste.

“Clear” započinje introom “Overture” koji nam ovog puta donosi zvuk klavira koji predstavlja temelj čitave kompozicije. Ipak, ne treba se zavaravati da bend neće iskoristiti svoj gitarsko-bubnjarski zvuk, tako da ubrzo započinje glavna tema u deonici gitare zajedno sa distroziranom atmosferom. Svakako da ovo prati i atmosferičnost semplova i klavijatura.

Prva pesma koju čujemo jeste “The Summer Jam”, čiji je glavni kompozitor gitarista Jake Bowen. U metru 6/4, možemo uočiti da je tendencija (koja se još mogla uočiti na prethodnom LPu, “Periphery II: This Time is Personal”) benda da postane melodičniji sa (možda) naglašenijim pop pristupom u deonici glasa. Svakako da nepravilne ritmičke strukture nisu izostale, kao i kompleksniji rifovi sa neprekidnim brzim pasažima i višeglasjem. Zanimljivo je primetiti da se harmonski gledano, akord koji u klavijaturama/semplovima podržava strofu, postavlja za interval terce naniže u odnosu na tonalitet pesme, da bi se u čisto instrumentalnom delu akord vratio na početni, što daje “uzvišenu” atmosferu. Ono što je ovde značajno jeste činjenica da se takva akordska progresija vrlo često može pronaći u manjoj ili većoj meri u muzici Peripherya kao upečatljiva karakteristika. Svakako ne treba izbeći pomenuti da je pesma generalno vedrijeg duha u odnosu na uobičajeni zvuk benda, tako da agresivniji duh ovde biva definitivno podređeniji.

Sledeća pesma je “Feed the Ground” napisana od strane bubnjara i perkusioniste Matta Halperna. Muzika započinje klavirskim uvodom koji lamentno zvuči ubrzo biva potpomognut deonicom bubnja koji izvodi ritmičku figuru u stilu elektronike. Pesma je definitivno agresivnija, pogotovo kada nakon refrena nastupi snažan break uz korišćenje growla. Nakon drugog refrena sledi neočekivan atmosferični deo (sa upotrebom slične harmonske progresije kao i u prethodnoj pesmi). Završni deo pesme je nabijen agresivnom energijom, gde pevač Spencer Sotelo koristi izuzetno snažan growl koji biva naslojen uz teške rifove koji opet bivaju potpomognuti deonicom duple bas pedale i atmosferične klavijature koja doprinosi mračnijoj, sinematičnoj atmosferi. Pesma završava sjajnim industrial momentom gde sintetizovan bas sempl zajedno sa pulsirajućim ritmom daje ukupnom dojmu još jednu zvučno interesantnu sitnicu.

Čuveni Misha Mansoor dolazi na red sa instrumentalom “Zero”. Meshuggah-sličnim rifovi su već od samog početka prisutni. Poliritmični momenti bivaju izraženi zajedno sa disonantnim deonicama u naglašenom delu takta. Ovde se Misha odlučuje za pasaže u okviru deonica klavijature/sempla koji prate rifove. Te pasaže kasnije svira i gitara u višeglasju. Pojavljuju se mestimično i atmosferičniji delovi pesme gde muzika malo više “diše”, ali je definitivno ovo jedna od virtuoznijih pesama što se tiče samog gitarskog dela.

“The Parade of Ashes” pevača Spencera prikazuje izraženiji početak (poput Ministry-a) sa upotrebom rifova nakon koje dolazi do disko ritma gde je hi-hat činela u kontri sa osnovnim pulsom doboša dok vokalne deonice bivaju otpevane u pop stilu (uz upotrebu brojnih višeglasja). Ovde takođe dolazi do snažnog metal breaka uz growl. Trebalo bi pomenuti da se ovde više pojavljuje ritam u pank stilu, naravno kombinovan sa elektronikom. Pesma sadrži i gitarsku solo deonicu koja se, uzgred, javlja mestimično tokom nekih pesama.

Basista Adam “Nolly” Getgood nas ponovo vraća na Meshuggah teren sa početnim disonantnim rifom u instrumentalnoj numeri “Extraneous”. Meshuggah zvuk je ovde prilično reprezentativan. Atmosferični delovi su blago disonantnog zvuka. Još jedna, nalik na Meshuggah karakteristika jeste da su gitarske deonice kroz tremolo efekat na jednom tonu, što će ostvariti u jednom momentu vrlo intezivan, nestabilan zvuk. Ova pesma je generalno nešto kraća u odnosu na preostale sa svega tri i po minuta.

Dolazimo do poslednje pesme po imenu “Pale Aura” gitariste Marka Holcomba. Klavirski uvod sa jazzy akordima gde je zadržan interval kvarte zajedno sa tercom i malim molskim septakordom. Ova numera predstavlja možda nešto što bi nas više asociralo na uobičajeni Periphery zvuk, gde su karakteristike stila ravnomerno raspoređene, aspekti agresivnog i melodičnog zvuka bivaju prisutni. O određenim segmentima možemo naići na melo-death blast beat segmente (odsek pred gitarsku solo deonicu). Vokalna deonica nakon soloa je prilično prepoznatljiva i pamtljiva. Završni deo pesme prati ista progresija sa početka, uz veću prisutnost akustičnog zvuka i atmosferičnih “patosa”.

Bitno je pomenuti da se glavna tema u introu pojavljuje tokom svih pesama u izmenjenom vidu. U “the Summer Jam” se ona može uočiti na samom kraju pesme, kada u atmosferičnom delu čujemo sličan tematski materijal (zapravo se taj deo može čuti još tokom ranijeg dela pesme ali ovde biva jasno iskazan). U “Feed the Ground” je tema drastično izmenjena, ali i dalje uočljiva na samom početku pesme u deonici klavira. “Zero” bi tematski materijal trebalo da pronalazi u Mishanim pasažima unutar srednjeg dela pesme. “The Parade of Ashes” sadrži temu u drugom delu druge strofe. “Extraneous” sadrži temu u deonici gitare koja razlaže akord nad deonicom basa. “Pale Aura” svoju verziju teme upravo pronalazi u navedenim jazzy akordima da bi svoju konačnu potvrdu dobila na kraju pesme uz dodato razlaganje.

Uz ovakvu ideju i izvođenje, rekao bih da je ovo vrlo osvežavajuće izdanje koje je značajno popravilo utisak o ovom bendu, koji je uspeo da prikaže mnogo više od obične atmosferične poliritmohaotične napasti i FF/Meshuggah klona. Slušajte ovo, topla preporuka.

Spisak pesama:

1. “Overture” (2:12)
2. “The Summer Jam” (4:17)
3. “Feed the Ground” (4:38)
4. “Zero” (5:31)
5.”The Parade of Ashes” (5:13)
6. “Extraneous” (3:21)
7. “Pale Aura” (4:40)

Ostavite komentar: